De sneeuwbal of Viburnum is een ontzettende makkelijke plant. Ik ben er nog nooit een tegengekomen die het niet wilde doen. De meeste tijd van het jaar is het een wat saaie 'vuller', meestal weggezet ergens achter in de border, als achtergronddecor voor spannender (lees moeilijker) planten.
Toch is de Viburnum een ontzettende veelzijdige plant die wel wat meer aandacht verdient. Ten eerste zijn er ontzettend veel soorten en kruisingen, met heel veel verschillende kenmerken. Sommige soorten blijven groen in de winter zoals de Viburnum tinus en de Viburnum davidii. De Viburnum tinus bloeit nu (nov.-april) met witte bloemetjes en heeft donkergroen, glanzend blad. De plant kan uitgroeien tot een stevige struik. Je kunt met de Viburnum tinus zelfs een mooie wintergroene en bloeiende haag maken.
De Viburnum davidii heeft grote donkergroene, leerachtige bladeren met opvallende nerven. Deze plant blijft veel lager en groeit breed uit, tot grote kussens die de bodem en ook eventueel onkruid bedekken.
De Japanse sneeuwbal, Viburnum plicatum, bloeit in de lente met witte schermen of met witte bolvormen. Het blad heeft opvallende, scherp getekende nerven en kleurt prachtig felrood in de herfst. Vaak bloeit deze sneeuwbal nog een keer diep in het najaar.
In de lente, april-mei bloeit de Japanse sneeuwbal met heel veel bloemen, verkleurend van limoengroen naar sneeuwwit. Dit combineert goed met bijvoorbeeld een bloeiende sering. Een flinke pol boshyacint of Spaanse hyacint aan de voet maakt het heel fris en sprankelend.
De Gelderse roos of Viburnum opulus geeft in de winter opvallende glanzende felgekleurde bessen die de vogels meestal laten hangen tot na de vorst.
Een andere hele bijzondere en waardevolle Viburnum is de Viburnum bodnantense. Deze bloeit midden in de winter met roze geurende bloemen aan de kale takken.
Met zelfs alleen maar Viburnumsoorten zou je het hele jaar door een afwisselende en spannende tuin kunnen hebben. Met een minimum aan onderhoud en weinig zorgen.
