Ons bankje

In de buurttuin staat een bankje. Het bankje stond er al toen er nog geen buurttuin was maar een basketbalveldje, lang voordat ik hier woonde, dus ik weet het alleen van buurtbewoners. Het is een echt gemeentebankje, met een metalen beugel in het midden zodat zwervers er niet op blijven slapen, iets dat in onze volkswijk met 26 nationaliteiten kennelijk vaak gebeurt.

Het bankje is populair, zeker met mooi  weer, maar eigenlijk elke dag dat het niet regent, zitten er mensen, soms een paar, soms wel zeven, hangjongeren, pubermeisjes, Turkse oma’s, vader met kleine kinderen, verliefde paartjes of blowende boys. De meeste bezoekers hebben niet in de gaten dat het bankje deel uitmaakt van een buurttuin omdat het aan de rand staat en vaak vol rommel ligt van de vorige gasten. Een paar stappen verder lopen ze tussen de planten en bloemen die door ons elke maand verzorgd worden, maar meestal komen ze daar niet voor. Voor hun is het bankje een plek waar ze veilig kunnen kletsen, spijbelen, snoepen, blowen of zoenen zonder dat ze gezien worden vanaf de straat. Dat wij, bewoners van de oude school, op ze uitkijken zal niet in ze opkomen, de afstand is groot en de raampjes zijn klein.

De meeste zitters kennen we wel van gezicht, uit de buurt, maar soms zitten er mensen die van ver komen en toevallig langsfietsen. Ze willen even pauze houden, gaan zitten om daarna niet meer terug te komen. Of soms juist wel en dan zien we ze later in de tuin met hun kinderen. Vanuit mijn slaapkamer heb ik zicht op het bankje en bestudeer ik dagelijks de gebruikers, ik kijk of ik ze ken, wat ze doen, tot welke categorie ze horen. Ik zou graag een foto van ze nemen, maar wil ze tegelijkertijd niet storen.

Vandaag kan ik mijn ogen niet afhouden van het jonge stel dat hun lichtgewicht stadsfietsen achter het bankje heeft geparkeerd en roerloos naast elkaar zit. Ze kijken elkaar niet aan, spreken niet maar zitten dicht tegen elkaar aan. Zijn ze boos? Of kijken ze naar iets dat op hun schoot ligt? Waarom zeggen ze niets? Ik voel me een enorme gluurder en loop weg bij het raam, maar moet even later toch weer even kijken of ze er nog zitten. Nog steeds even roerloos, de blik strak naar voor gericht, zij met rode haren, een rokje, niet te kort, zwarte laarzen. In tweede instantie zijn ze niet heel jong, dertigers misschien, hij in okergele broek en vlot jasje. Hij leunt een beetje tegen haar aan. En dan beweegt hij, wrijft met zijn handen over zijn wangen. Het is te ver om zijn tranen te zien maar het gebaar is onmiskenbaar. Ik schiet vol, kan hun verdriet hier voelen. Wat zou er gebeurd zijn? Is er iemand overleden, moesten ze er even uit, op de fiets omdat het zulk lekker weer is? Hebben ze het net uitgemaakt en is dit hun afscheid? Dan legt hij zijn hoofd op haar schouder en pakt haar hand. Zij blijft stil zitten.
Ik wil ze graag een kopje thee gaan brengen, ze even troosten, maar ik doe het niet. Ze zijn zo samen.
Op ons bankje.

Voorzaaien van peulen en tuinbonen

Voorzaaien of voortrekken van tuinbonen, erwten en peulen is leuk om te doen. Het kan al vanaf eind januari zodat in maart de voorgezaaide planten naar buiten kunnen. 

De peulen en bonen kun je een nachtje laten weken in een bakje water. Of zelfs nog iets langer, dan zie je het worteltje al verschijnen.

Vervolgens de zaden in bakjes, wc-rolletjes of plastic bekertjes afdekken met wat zaai- of stekgrond.

Vanaf maart kunnen de peulen en bonen naar buiten. Zodra de eerste zwarte luizen op de toppen van de tuinbonen te zien zijn, breek je de toppen uit de planten. Dille tussen de bonen plaatsen kan helpen tegen luis (zegt men...).

Tuinbonen zijn het lekkerst als je ze heel jong plukt en maar heel even kookt.

Beemdkroon of Knautia macedonica

Eerder liet ik foto’s zien van vroegbloeiers. Toch was ik de beste vergeten, omdat ik het over het hoofd gezien had. Wie denkt er ook dat de Beemdkroon in februari bloeit? Het is maar een enkel bloemetje maar er zitten al meer knoppen. De bloeitijd is van juni tot september, maar kan opgerekt worden door een tweede bloei en zoals dit jaar, een derde, of noem je dat een zeer vroege eerste bloei?

Beemdkroon voegt zich op een onopvallende manier tussen de andere planten zodat het moeilijk is om de volle schoonheid van deze bloemen op foto’s te ontdekken. De sprieten kunnen hoog worden, wel 120 hoog en ze schieten dan alle kanten op. Maar de meeste mensen die onze tuin bezoeken, vragen me de naam van die prachtige bloemetjes. 

                                  

Knautia Arvensis, de wilde beemdkroon die op akkers en weiden groeit heeft lila bloemen. Vroeger werd de naam Scabiosa rumelica gebruikt en ook in het Engels worden de namen knautia en scabiosa door elkaar gebruikt.  (bijvoorbeeld: Knautia arvensis 'Field Scabious') De bloemen lijken veel op die van scabiosa, schurftkruid of duifkruid. 

                                 scabiosa columbaria pink mist (duifkruid of schurftkruid)

Hoewel wordt aangeraden de uitgebloeide zaden weg te knippen vind ik dat jammer, het lijkt me ook niet nodig, als je ziet hoe uitbundig de plant bloeit zonder hulp. Het enige dat ik doe, is de sprieten bij elkaar binden als door het verdwijnen van omringende steun de planten uit gaan zakken.

                                  Ook bijen bezoeken de beemdkroon uitbundig.

 

Vorig jaar heb ik in de lente geprobeerd te zaaien in potjes wat maar heel moeizaam lukte. Hopelijk lukt het beter met de zaden die ik in de herfst op een paar plekken los in de tuin heb gestrooid. Een paar nieuwe beemdkronen erbij zou mooi zijn, alleen die ouderwetse naam is al prachtig! De kracht van Beemkroon zit hem in de combinatie met andere planten, zelf vind ik het groen niet zo mooi, de kleur en vorm van de bloemen des te meer. Tussen de rozen leek me een mooi idee voor komend jaar. Met een korenbloem samen is schitterend. De foto's zijn genomen in deze gezamenlijke tuin.

Kijk voor meer ontwerpen onze website.

De mooiste krokus

De krokus (Crocus) is mooi, makkelijk, goedkoop, bestendig tegen ziektes en je hebt er geen werk aan. Kortom ideaal. Als je de tijd neemt om verschillende soorten uit te zoeken, kun je van september tot april bloeiende krokussen hebben in je tuin. Je hebt krokussen die in het vroege voorjaar bloeien, herfstbloeiende krokussen en zelfs winterbloeiende soorten; de 'kerstkrokus' zoals de Crocus laevigatus 'Fontenayi'.

Het cliché beeld van krokussen is de combinatie van knalgele, witte en paarse krokussen door elkaar. Deze niet al te subtiele kleurencombinatie bestaat uit de grootbloemige, bonte krokus (Crocus vernus) en de gele krokus (Crocus flavus). Persoonlijk ben ik niet zo'n fan van de bolle, wat plompe grootbloemige krokus. De bloem is naar mijn smaak iets té groot; na een regenbuitje liggen de meeste al om en ze zijn vaak niet sterk genoeg om zichzelf weer op te richten.

Mooier vind ik de boerenkrokus (Crocus tommasinianus). Zodra de zon gaat schijnen gaat deze krokus helemaal openstaan en 's avonds sluit ze zich weer. Meestal zijn ze lila of lavendelkleurig met een wit hart op een witte steel. De hele smalle blaadjes hebben een wit streepje. De boerenkrokus komt ieder jaar trouw terug en met steeds meer. Na een jaar of vier kun je de pollen uitgraven, delen en verder uit elkaar planten, zo krijg je echt prachtige velden.

Maar de allermooiste krokus vind ik de Crocus sieberi 'Tricolor'.

Krokussen houden er niet van om langdurig in natte grond te staan, maar verder stellen ze weinig eisen aan de grond. Komen de krokussen toch niet terug? Vaak ligt het dan aan vraat of rot.

Vroegbloeiers

Wat gebeurt er al veel in de tuin! Zou er echt geen vorst meer komen? Volgens buienradar zit het er de komende twee weken niet in. Daarna kan er nog van alles komen maar dat zal me aan het hart gaan. De natuur denkt dat de lente er aan komt en is gewoon begonnen.

De veel te vroege Anemone Blanda heeft het moeilijk, toch niet blij met dat ene nachtje vorst. Hopelijk wachten de anderen nog even zodat we begin maart weer een heleboel bloempjes zien.

De Kerria japonica is weer de eerste, en vaak ook de laatste met z'n tweede bloei. Echt waar voor je geld, en weinig werk. Een aanrader, als je van geel houdt natuurlijk.

Helleborus is al eerder voorbijgekomen op ons blog, een grote favoriet!

En wat te denken van deze gekke roos die gewoon doorbloeit in de winter? Hij staat bij ons in de straat maar ik wil er graag een in de tuin!

De sneeuwklokjes zijn al oud, ze stonden er al toen ons huis nog een school was. Bijzonder om te bedenken dat al die kinderen die op het plein speelden ze toch lieten staan. Ik vond dat zelf altijd heel moeilijk toen ik klein was. Als vierjarige ben ik samen met mijn beste vriendje over een hekje in een vreemde tuin geklommen om sneeuwklokjes te plukken, en betrapt...

Iris reticulata of dwergiris

Het is nog een maandje te vroeg maar ik verheug me nu al op de Iris reticulata. Deze hele kleine iris bloeit in februari/maart. De bloemen zijn opvallend groot in verhouding met het sprieterige blad dat pas na de bloei echt gaat groeien.

Het bolgewasje schijnt moeilijk terug te komen, maar ik zie ze nu al voor het vierde jaar terugkomen. Het onderste blad, het kroonblad, heeft een bijzondere tekening. Dit honingmerk is een soort landingsbaan voor bijen.

Ook een prachtige kleur heeft de Iris reticulata "Purple Gem' (paars) en de 'Katharina Hodgkin (lila).

Helleborus niger

Al eerder schreven we over de Helleborus. Dat was de Helleborus orientalis, ofwel de oosterse lenteroos. Deze keer komt de Helleborus niger voorbij, de kerstroos.

Al tijden heb ik deze plant in de tuin, maar het wil nooit echt wat worden tussen mij en de Helleborus niger. Ik vind het een beetje een tobber. De bladeren van mijn Helleborus niger hebben vaak zwarte vlekken en de bloemen worden aangevreten. Sterker nog ik heb de Helleboris niger al een tijdje niet meer gezien en dat is een slecht teken voor een wintergroene, overblijvende plant. Misschien komt het door te natte of te zure grond, daar houden ze niet van. Of te weinig humusrijke bladaarde. De kerstroos bloeit in de tuin trouwens nooit met kerst maar in februari/maart.

Toch heb ik het nog niet opgegeven met de kerstroos. Vaak koop ik de Helleborus niger rond deze tijd  in een pot voor binnen op tafel. Het geeft zo'n heerlijk lentegevoel. Na de bloei zet ik ze in de tuin om ze in de meeste gevallen nooit meer terug te vinden.